เนื้อหาแต่งด้วยคำประพันประเภทกลอนแปด กาพย์ฉบัง 16 และกาพย์สุรางคนางค์ 28

เนื้อเรื่องกล่าวถึงการเดินทางของ “ดาราวงศ์” โดยเริ่มที่เขาได้ร่ำลาพ่อและแม่ผู้เป็นกษัตริย์ผู้ครองเมืองมิถิลาแล้วจึงได้เดินทางออกจากเมือง พร้อมด้วยพี่เลี้ยงสองคนตามขึ้นเรือล่องไปในทะเลด้วยกัน

อีกด้านหนึ่ง ณ เมืองพาราณสี พระพรหมทัตกำลังโศกเศร้าที่พระมเหสีกำลังล้มป่วย ด้านดาราวงศ์ก็ได้เดินทางมาถึงเมืองพาราณสีเมื่อเรือจอดเทียบท่า มีเสนาชื่อพระหนมลตรีมาสอบถามว่าเรือนี้ขายสิ่งใด เขาจึงได้บอกว่าตนกับพี่เลี้ยงเป็นพ่อค้านำสินค้ามาขาย ทำให้ดาราวงศ์ได้เจอกับลูกสาวของพระพรหมทัตนามว่า “ประไพสุริยา” ต่อมาดาราวงศ์ก็ได้เข้ามาในวังเพื่อขายสินค้า โดยประไพสุริยาเห็นว่าพวกเขาเป็นคนมาจากต่างเมืองจึงสั่งให้เสนามาแลพวกเขา ดาราวงศ์ก็เกิดหลงรักนางประไพสุริยา เขาจึงปรึกษากับพี่เลี้ยงถึงการสานต่อความสัมพันธ์นี้ พี่เลี้ยงได้บอกอุบายให้เขาเป็นแพทย์ช่วยรักษาพระมเหสี เมื่อถวายยาแล้วอาการของพระมเหสีดีขึ้น ต่อมาก็ได้มาถวายยาเพื่อบรรเทาโรคอีกบ่อยครั้ง จากนั้นแม้ว่าดาราวงศ์กับประไพสุริยาจะรักกันแต่สุดท้ายก็ต้องแยกจากกันด้วยว่าดาราวงศ์ต้องออกเดินทางต่อ

ส่วนที่สองมีเนื้อหากล่าวถึงยายเฒ่าผู้หนึ่งรับเด็กชายมาเลี้ยงชื่อ “ศรีธนญชัย” เขาผลาญทรัพย์สินของยายเฒ่าจนหมดสิ้น เมื่อยายเฒ่ารู้ว่าเด็กที่ตนเลี้ยงมาด้วยความเอ็นดูทำตัวไม่ดี นางก็ต่อว่าศรีธนญชัยและสุดท้ายยายเฒ่าเลือกส่งศรีธนญชัยไปเป็นข้ารับใช้เจ้านายคนหนึ่ง แม้เขาจะไปอยู่ที่แห่งใหม่เขาก็ยังก่อเรื่องทำให้เจ้านายผู้นั้นวุ่นวายทั้งกายใจเรื่อยมา อยู่มาวันหนึ่งเจ้านายไปราชการไม่ได้อยู่เรือน ศรีธนญชัยจึงคิดอยากจะแกล้งเผาเรือนให้ทรัพย์สินเจ้านายวอดวายหมด เมื่อนั้นทุกคนต่างแตกตื่นที่เห็นเรือนถูกไฟไหม้ เมื่อเจ้านายทราบข่าวก็รีบกลับเรือนหาต้นไฟ สุดท้ายศรีธนญชัยก็ถูกจับได้และเจ้านายก็สูญสิ้นซึ่งทรัพย์สินทั้งหมด เป็นอันจบเรื่อง หลังจากจบผู้เขียนมีการเขียนบอกว่า หากตนเขียนไม่ดีก็ขออย่าได้ติเตียน จากนั้นมีกล่าวถึงภูมิหลังของดาราวงศ์และประไพสุริยาก่อนจะเกิดเรื่องราวข้างต้นขึ้นมา