ข้อความจากสมุดไทยว่า "เริองนียํกโวย จกลาวเถีงลีนทอง ราชาเดอดรอนนักนา เทวามานุด บูรุดยิงชาย ทัวโลัคะทังลาย โดยรอนแสนทีว มีรูจนินทา เทือนอีนตรา จึงมาแลเหน ทำเราพลัดพราก ลำบากยากเย็น ใดบนแสนแบน จึงเห็นด้วยกัน"
อักษรมอญ ขึ้นด้วย “นมัตทุ”
สมุดไทยขาว กล่าวถึง ยันต์ต่าง ๆ เช่น ยันต์กะตุด ยันต์นกคุ้ม ยันต์คงกระพัน ยันต์ลงหนัง เป็นต้น
สมุดไทยบันทึกตำราโหราศาสตร์ต่าง ๆ และมีตำรับยาสมุนไพรไทยแทรก
สมุดไทยบันทึกตำรายาสมุนไพรแผนโบราณ มียันต์ไสยศาสตร์ และมีเรื่องราวคล้ายวรรณกรรมไม่ทราบเรื่อง ท้ายสมุดบันทึกว่า “หนังสือครูสายลาวใหญ่ สร้างไว้ในพระศาสนานั้นแล”
เอกสารโบราณฉบับนี้เป็นตำรายา เริ่มด้วยการกล่าวโองการมหาเถรตำแย จากนั้นกล่าวถึงตำราโรคนิทาน อาการโรคและยาสำหรับรักษาโรค โดยผู้เขียนเอกสารโบราณฉบับนี้คือ สมีเอม
