หน้าทับเค้า เขียนอักษรไทยด้วยปากลูกลื่นสีน้ำเงิน “มหาวิบาก บ่อมีเปรตพระ”,เขียนอักษรไทยด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน “ไม่มีเปตพระ” เขียนอักษรธรรมด้วยปากกาน้ำเงิน “มหาวิบาก” และเขียนอักษรธรรมล้านนาด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน “นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สัมมาสัมพุดธัดส _________” หน้าทับเค้า ระบุ “หน้าทับเค้ามหาวิบากแล๛ ครั้นผู้ใดได้ดูแล้ว ครั้นตกอยู่ที่ไหนเก็บไว้จิ่มเนอ” ท้ายลาน ระบุ “กล่าวห้องมหาวิบาก ตามอันย่อแคบ ก็สมมติด้วยเวลาเท่านี้ก่อนแล” และ“หน้าทับปลายมหาวิบาก หนังสือวัดหนองบัวแล บ่งามเจ็บแอว มีอยู่สิบสองใบหน้าเท่านั้นแลท่านเหย มหาวิบากฉบับนี้ม่วนเต็มที ต้องพิจารณาดูหื้อถี่จิ่งจักรู้ที่ปองปูนอันเป็นบุญแลเป็นบาป” เขียนอักษรไทยด้วยดินสอ “หนังสือผูกนี้นายเรียมมันอ่านแจนจํบ(เจนจบ, จนจบ?)” “๑๖”
หน้าต้น เขียนอักษรไทย ด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน “สัพพะสอน สัพพะสอน” ลานแรก หัวลาน ระบุ “สัะพะสอน” ท้ายลาน ระบุ “กริยาอันกล่าวห้องสรรพสอน มีผูกเดียว ก็สมเร็จเสด็จแล้วเท่านี้ก่อนแล ฯฯ๛ จบแล้วท่านเหย ยังมีศรัทธาชายจัน กับนางธอง (ทอง?) ก็พร้อมกับด้วยลูกเต้าชู่ผู้ชู่คน หาได้ยังใบลานมาหื้อภิกขุซึง เขียนก็ก็พร้อมกับด้วยญาติพี่น้องชู่ผู้ชู่คน ขอเดชกุศลอันได้สร้างธรรมสรรพสอน กับนิพพานสูตร กับพระธรรมจอง กับอนุโลกศาสนา อันนี้หื้อเป็นอุปนิสัยแก่พระนิพพานแก่ข้าพระเจ้าด้วยเถิด”
พระอภิธรรมมัตสังคหะ
ตำรายาฉบับนี้ประกอบไปด้วยภาพแผนคน และจุดชี้บอกตำแหน่งรักษาอาการต่างๆ นอกจากนี้ตำรับสมุนไพรในการรักษาโรคต่าง ๆ เช่น ยาแก้หืด ยานวด ยามหาเมฆ ยาประสูติลูก ยาแก้รกมิออก ยาปลุกเลือด เป็นต้น
ตำรายากล่าวถึง ยาเขียวน้อย ยาเขียวใหญ่ ยาเหลืองใหญ่ ยาเหลืองน้อย ยาตรีผลา ยาแก้ตานซางตายขโมย ยามหาสจันน้อย ยาชโลมสารพัด ยาเบญจขัน เป็นต้น
ภาพคนที่ชี้ตำแหน่งในการรักษาโรคต่าง ๆ เช่น แก้ปวดหัว แก้ลมทั้งหลาย แก้ปัตคาต แก้ลมแก้ราก เป็นต้น
ตำรายากล่าวถึงโรคและตำรับยา เช่น ยาจุดกาฬ ยากวาดซาง ยาแสงพระอาทิตย์ ยามหานินใหญ่ ยาซางแดง ยาแก้ฝีตานซางขึ้นหัวเด็ก ยากวาดแก้ไอ ยาทิพย์สุขุม ยาเขียว ยาไข้จับ ยาแก้ลากสาด ยาขาวใหญ่ ยามหาระงับ ยาไอ ยาแก้ไข้ทั้งปวง ยาแก้ไข้อีเหลือง ยาแก้สะอึก ยาฝีดาษ น้ำมันแก้คัน เป็นต้น อีกทั้งระบุวันที่เขียนสมุดไทยว่า “ปีระกา กุกกุต่เบญสกเดือนสิบคืนเก้าค่ำวันอาทิตย์”
